هرچه عقل رشد کند وکمال یابد شهوت انسان افت می یابد ورو به زوال ونابودی می رود

چو پوید عقل راه کمال          رود شهوت اندر طریق زوال

بشار اسد در نشستي با جوانان سوري با اعلام مطلب فوق اظهار داشت، سوريه از تمامي توطئه ها سربلند بيرون خواهد آمد و كساني كه عليه ما توطئه كرده و ما را تحت فشار قرار دادند رسوا خواهند شد.

زمان جنگ بود تقريباً، با يك نوجوان 16، 17 ساله‌اي مصاحبه كردند كه ايشان مسئول خنثي كردن مين بود. گفتند: كه چند تا خنثي كردي؟ گفت: خدا خنثي كرده، حالا توفيقي داشتيم. هركاري كردند، نگفت. آخرش اين خبرنگار گفت: چرا نمي‌گويي چند تا؟ از بس اصرار كرد، گفت: آقا اگر بگويم چند تا غرور مرا مي‌گيرد. من نزد مردم عزيز مي‌شوم. مي‌گويند: ماشاءالله! اين نوجوان اين همه كار كرده است. من نخواستم مردم نگاهشان به من نگاه عظمت باشد، مي‌خواستم در حال گمنام يك كاري كنم. ببينيد اين اخلاص است. البته غير اخلاص هم هست.
 

 ما در آن حد نيستيم كه خود او را بشناسيم. بايد نگاه كنيم ببينيم آن آخرين مرحله‌اي كه شعاع وجود او تابيده به كجا رسيده، بعد كشف كنيم كه آن آفتاب چيست وكجاست؟

قيامت بي حسين غوغا ندارد"شفاعت بي حسين معنا ندارد"حسيني باش كه در محشر نگويند"چرا پرونده ات امضاء ندارد
 

امام حسین علیه السلام بارها به این سوال پاسخ می دهد.مگر نمى بینید كه بر پایه حق، رفتار نمى شود و از باطل، اجتناب نمى گردد؟ حقّا كه مؤمن باید  به دیدار خداوند راغب باشد كه به نظر من، باید شهادت را به جاى مرگ [ طبیعى ] برگزید؛ نه زندگى با ستمگران را كه مایه رنج است

سرشت انسان فقط از شناخت ساخته نشده است دارای احساسات نیز می باشد که از این احساسات از شادی وغم تشکیل شده است شادی با خندیدن وغم با گریستن بروز می کند در جای خود باید خندید ودر جای خود باید گریست،تا

محرّم، ماه غم و اندوه اهل بيت (عليهم السلام) و شيعيان آنهاست و ماه شهادت و يادآورى دلاورى‌ها و شجاعت‌ها و ايثارهاى سيدالشهدا امام حسين(ع) و ياران با وفاى او در کربلاست. در حديثى از امام على بن موسى الرّضا(ع) آمده است:«هنگامى که ماه محرم فرا مى‌رسيد، کسى پدرم را خندان نمى‌ديد و همواره محزون و غمگين بود تا روز دهم يعنى روز عاشورا؛ آن روز روزِ مصيبت و حزن و اندوه و گريه پدرم بود و مى‌فرمود امروز روزى است که حسين(ع) شهيد شده است».

يكی از ابعاد زيبا و جاودانه واقعه كربلا روح آزادگی و رفتار آزادمنشانه امام حسين(ع) است، فراز اين آزادگی امام تا به آنجاست كه از«مرگ» نمی‌هراسد و به عبارتی از مرگ هم آزاد است:مرگ بر فرزندان آدم لازم افتاده همانند گردنبند كه لازمه گردن دختران است و من به ديدار نياكانم آن چنان اشتياق دارم كه يعقوب(ع) به ديدار يوسف(ع) اشتياق داشت».